من با نوشته هام زنده هستم و هیچ وقت نمیتونم نوشتن رو ترک کنم چون بخشی از وجود منه . جوری که اگر ننویسم حس کسی رو دارم که دست و پاهاش رو بستن و قادر به انجام کاری نیست . حالا این نوشتن میتونه در وبلاگ باشه یا کانال یا روی کاغذ و ... . بالآخره تصمیمم رو گرفتم و به دلایل مختلفی که بمونه پیش خودم  شروع کردم به چنل نویسی ، اونجا هم همینطور روزمره نویسی خواهم کرد با این تفاوت که روزمره ها زود به زودتر با جزئیات بیشتر نوشته میشن . فکر نمیکنم هیچ وقت بتونم وبلاگ نویسی رو رها کنم پس اینجارو میذارم واسه یه خاطرات و مطالب کلی تر ...نمیدونم که کی بشه که دوباره ستاره ی اینجا روشن بشه ؟! شاید همین فردا شاید یک ماه بعد شایدم یک سال بعد ...همه چی و همه چی بستگی به حس و حالم و البته میزان دلتنگیم واسه شاتوت و گوشه دنج تنهایی من داره .
کانالم خصوصیه فعلا و شاید هم خصوصی بمونه .اما کسایی که دوست دارن تا همچنان خاطرات شاتوت رو دنبال کنن و البته حوصله اش رو دارن میتونن بهم کامنت خصوصی بدن تا طی چند روز آینده انشالله لینک چنل رو واسشون بفرستم . کسایی هم که نمیخوان که انشالله دیدار ما در آینده ی دور یا نزدیک

+ اونایی که وبلاگ ندارن ، واسم ایمیلشونو بفرستن اگر خواستن
و در آخر وبلاگ عزیزم، شاتوت قشنگم دوستت دارم و هرگز خاطراتی رو که باهم سپری کردیم رو فراموش نمیکنم :) 
تابعد ...
Miss shahtot